مواد ریخته گری پلی اورتان عمدتاً از سه جزء اصلی تشکیل شده اند: پلی ال، ایزوسیانات و مواد افزودنی. انتخاب مواد اولیه مختلف به طور مستقیم عملکرد محصول نهایی را تعیین می کند.
پلی ال یک عامل کلیدی تعیین کننده انعطاف پذیری و قابلیت ارتجاعی مواد است و به طور کلی به پلی ال های پلی اتر و پلی ال های پلی استر تقسیم می شود. سیستم های پلی اتر مقاومت خوبی در برابر هیدرولیز دارند، در حالی که سیستم های پلی استر مقاومت مکانیکی و مقاومت سایشی بالاتری دارند.
ایزوسیانات های رایج عبارتند از MDI (4،4'-دی فنیل متان دی ایزوسیانات) و TDI (تولوئن دی ایزوسیانات). سیستم های MDI پایدارتر و ایمن تر هستند و برای محصولات ریخته گری صنعتی مناسب هستند، در حالی که TDI بیشتر در مواد فوم انعطاف پذیر استفاده می شود.
افزودنی ها شامل کاتالیزورها، گسترش دهنده های زنجیره ای، عوامل اتصال عرضی، کف زدا و رنگ ها می باشد. کاتالیزورها سرعت واکنش را کنترل می کنند، گسترش دهنده های زنجیره ای (مانند MOCA) سختی و استحکام را تعیین می کنند و کف زدا برای کاهش عیوب حباب استفاده می شود.
در طراحی فرمولاسیون، تعادل سختی، کشسانی، مقاومت در برابر سایش و عملکرد پردازش با توجه به کاربرد مورد نظر محصول ضروری است. به عنوان مثال، غلتکهای{1}}سایشی بالا معمولاً از فرمول-سختی بالا استفاده میکنند، در حالی که لنتهای بالشتک به سختی کمتر و انعطافپذیری بالاتری نیاز دارند.
